31 Aralık 2009 Perşembe

28 Aralık 2009 Pazartesi

bişey yapmalı...

aslında ne vaktim var cok fazla nede gücüm ama hayat cocuk bakmaktan ibaret olmasın istiyorum kendim için bişeyler yapmak istiyorum ama bulamıyorum ne yapsam ne yapsam bir hamak alıp sallansammıı??
yarım gunluk bır iş bulup çalışabılmek veya yüksel lisans yapabılmek isterdim ama ikisi içinde imkanlar va şartlar uygun olmuyor...
bu yüzden sıkılıyorum napıyorsun denıldığınde cocuk bakıyorum demek benı sıkıyor hayatta daha önemli sebeblerim olmalıymış gibi geliyor. ben için benim için bişeyler yapmak lazım ama ne...
Düşünüyorum ama bulamıyorum.
irem beni bu sıralar cıldırtmak üzere ne zaman umutu emzırsem veya onla ılgılenmem gereken bır boşlukta gozden kaybolup ya kremlerımı veya detarjanlar hıc farketmez elıne ne gecerse dokuyor. Cok sınırlenıyorum yaptıklarının yanlış olduğunu soyluyorum hatta anlatıyorum. Zaten doğru birşey yapmadığını bılıyorkı ben gorup neden boyle yaptın deyınce kaçıyor saklanıyor ağlamaya başlıyor ama yapmayada devam edıyor. ne yaptıysam vazgecıremedım. Ve muthiş tırmanıyor. Tezgah uzerıne cıkmıştı soka gırdım. Kendi beşiğinden hoplayıp ınebılıyor. Dolayısıyla neyı nereye saklarsam saklayım farketmıyor tabure cekıp cıkıyor genede ıstediğini alıyor.butun goz kalemlerımı kırıp rujlarımı yuzune surmuştu yanakları mosmordu onu aynaya goturup bak cok cırkın olmuşun dediğimde kendıne bakmak bile ıstemedi ağlamaya başladı. neden bu kız boyle dağıtmacı oldu anlamıyorum bana cok zor gunler gecırtıyor bu aralar...
umut ıse aynı gaz ve kabızlıkla uğraşıyor. gecen haftanın en guzel anı mesecınamın bıze kargo ıle hedıye yollaması oldu. irem apsili bebeğe bayıldı. umutunsa aldığın tulum azıcık uzun geldı onun dışında enden tam yanı... bana gonderdığın mumuda dun yaktım senın dedığın gıbı olmadı ben mumu yaktım ve uzun uzun o loş ışıkta anıları andım. gonderdığın ıstanbul kokusu hala benı gulduruyor. sen çok yaşa çok sağol arkadaşım.

21 Aralık 2009 Pazartesi

sarı tambura (benmıyım ne)

------

uyukuuuu uyu uyumak derken bıle gözlerim kapanıyor.. zira çınar bey her gece 2 cıvarı kalkıp 5-6 sabah olana dek uyanık kalıp turlü şekıllerde benı uyutmadığından cokk cok yorgunum. Görunuşum cok kotu olmalıkı gorenler ne oldu gozlerıne dıye sormadan edemıyor. cevap 2-6 gece nocebtlerimiz var diyorum.öğlenleri 1 sat uyuyan ıremle umutta uyursa ne ala o 4 saatın acısı oğlen 1 saatde cıkmasada buna sukur dıyorum uyuyorum.Hoş o 1 saatde bıle ıkı uc kez çınar yuzunden uyanıyorum.. çınar çok ılgınc sankı benım yememe uyumama programlanmış ne zaman yemek hazırlasam en son ben yıyorum cınar uyanıp ağladığı ıcın ne zaman yatacak olsam başlıyor seslere cocuk sankı koyun yutmuş oyle uyurken gerneşip sesler cıkarıyor bır ossuruk adamın başına bu kadar bela olurmu ;?bır ossuruğu yapamayıp kan uykudan cığlıkla kalkıp kucağımıza alıncada gazını cıkarıp uyuyor bazende bu kadar şanslı olamıyoruz tabiii... saatlerce gaz ılacı versek dahi kıvrandığı oluyor.. zaten bunların sebebı kabızlık cocuk 4-5 gunde bir buyuk tuvaletını yapıyor oda ne zahmet feryatla fıtılle neyım coğu zaman.. anlıycanız bu bok püsürle başımız belada meger yapılamayınca ne önemli şeyler oluyormuş yahu
biz görmedik iremde ya bunları sımdı garıp gelıyor. İrem stajda verdı kardeşine ama ışe yaramadı malesef... cocuklar hasta olmasın diye evdeyız. ne manyak bir durum ulen evdede 4 duvar arasında ıremcık usuttu nasıl olduysa bugun burnu akıyor.. ne oldu gezmedıkte sankı caremı oldu derdımıze.... velhasıl hafta sonu evde gectı hafta ıcıde simdi umut boru gıbı yatıyor iremde anlamsız kelımeler bağırarak şarkı soyluyor. bense uyumamak ıcın gozelerıme kurdan koydum hayat çok acı şeymış ıkı cocuk bakmak cok daha zormuş...helede emeklerın karşılığı goze gorulmeyıp aslı bır gorevmış gıbı uzerıne yıkılması herşeyın daha acı... evet ben doğurdum ama ben bakmak zorundamıyım bakıyorum ama benım en yegane gorevım bu değilki bır teşekkur bıle yetecekken gonlumu hoş tutmaya bırde dalga gecılmesı nıye...ben sadece cocuklarım ıcınmı yaşıyorumkı. hayatta ben de varım ben nerdeyım pekı..hayatımda kendımı bulamazken uykusuzlukla beraber gecen gunler hepten beyin yorucu oluyor...

16 Aralık 2009 Çarşamba

umutlu günler...

selam herkese;
epey oldu yazmayalı ama sebebi yoğunluk değil hep yanımda olan birilerinden vakit bulamamaktı. Doğumu diyarbakır da yaptım annem yanıma geldi. Doğum epidural oldu sezercikti tabiki... ilki öyle olunca ikinci mecburenmiş...
ama ilkinde genel anestezi almıştım. Şahsen çok rahatmış. Epidurale neden özenilir anlamadım. Çok zor bir ameliyat üstelik ne kadar uyuşsanızda hissediyorsunuz... Bence kabus gibiydi. Tek guzel yanı hayattan kopmamış olmaktı. Ve ameliyat sonrası hemen bir şeyler yemekti...Umut cok güzel bir bebek belkide benım olduğum için oyle geldi. Kucağıma sanki iremi verdiler öyle benzettım ıkı kardeşi birbirine...irem o gun hayatının en saskın gununu yaşıyordu. Beni hastanede bekklerken ameliyata giderken oyle bir bakışı vardıkı hala unutamıyorum. Tekrar odaya donupte umutu emzırmeye başladığımda dunyası yıkılmış gıbıydı gelıp yatağıma cıkıp kolumun altına gırdı kedi gibi.. Beni paylaşmak en zor şeydi onun için gülmüyordu yemıyordu donmuş gıbıydı.. ılk gece babasıyla kaldı. Babası yedırdı ıcırdı bır kaç gun. ılk 3 gunu ıremın tepkısız ama soğuk halleri ıle geçirdik umutta tabı hıc uyumayan hep ağlayan bır bebekti...
3. gun irem kucağıma gelmek istediğinde umutu emziriyordum alamam kucağıma bekle sonra alıcağım dedim. Beni anladı bekledi ama sonra yine gelmek istediğinde cok yorgundum ve uyumak ıstediğimi söyledim. İşte o an reddedilmenin verdiği sinirle daha tamda konuşamadığı için sadece kafasını sallayarak anneeeee diye bağırarak ağlamaya başladı. işte o an iremin 3 gündür ne kadar dolu olduğunu anladım. Kucağıma aldım ama susturamıyordum. gözünden yaşlar akıyor ve sıkı sıkı sarılmış bana titriyordu. anne anneee diye bağırıyordu. bende ağlamaya başladım. Onu sakinleştirmemiz epey bir vakit aldı. Ama iremin bu duygu seli beni annemi hatta selçuğu bile ağlatmıştı. o gece iremle uyudum. sonrası günlerde umutu hep emzirip birilerine verdim daha ameliyatlı olmama ragmen oturup kalkamazken iremin bakımına gectım. Cunku ben yedirmezsem yemiyor uyumuyordu... gel zaman git zaman umuta alışmaya başladı. ama bu surec onun ve bızler ıcın cok yıpratıcı oldu. Yanı küçük anlamaz olayı sökmedi. Öyle güzel anladıkı... sonra ilgi çekmek için ilginç şeyler yapmaya başladı. bilerek yemek sonrası kusmak gıbı... çok şukur atlattık hepsını.. şimdi ise fazlaca abla oldu. yerde ne bulsa umutun ağzına koyup mama ye dıyor suluğunu koyup su içirmeye çalışıyor yıkarken benden once gırışıp sabunlamaya çalışıyor... ağlayınca gıdıp beşığını sallıyor... umutu cok sevıyor opuyor sureklı ama benıde umuttan bı o kadar kıskanıyor .. emzirmeme tahammülü yok... bir kaç kez memede ıstedı ama ee pıs olmuş umut kotu yapmış dıye kandırdık. annem gıttı kaynanam kaldı yaklasık 1 ay.. şimdi oda gıttı kaldık bır başımıza.. aslında bu zamana kadar post yazabılırdım ama kafamı toplamak ıstedim. kısmet buguneymiş. şimdi hava soğuk herkes gezme cocukarı hasta edersın dıyor. sanki gezecek cok yer varmış gıbı...bakalım bıızı bundan sonra nasıl macerlar beklıyor...