22 Şubat 2017 Çarşamba

Bilmediklerimiz

Biliyorum Bu hayatta daha bilmediğim çok şey var.mesela Keşfedilmemiş ormanlar gezilmememis sahiller aşılmamış Çöller balta girmemiş ormanlar olduğunu biliyorum ve Hiçbirini görmedim.ama nedense yine de kendimi çok şey görmüs ve çok yol almış ve çok yorgun hissediyorum Halbuki bu bilmediklerimi düşününce Aslında ne çok şey yapmam gerektiğini düşünüyorum
hayatım hep aynı şeyleri tekrarlayarak mı geçirmeli Yoksa bu Keşfedilmemiş yerlere doğru koşarak Ben Dünyaya bir kere geldim diyerek mi gidilmeli bilemiyorum bulamıyorum sorularının cevaplarını... Herkes nasıl kendini bu kadar dünyali gibi hissedebiliyor ve ben bu dünyada Kendimi nasıl onların içinde bir uzaylı gibi hissediyorum Benim baktığım Pencereden Neden kimse bakmıyor Ben niye O camdan bakan arap kızı gibi yalnızım Benim baktığım pencerede niye yağmur yağıyor. Güzel görmek istiyorum dünyayı çocuklarımı unut almak istiyorum yüreğindeki sevgiyi onlara hissettirmek istiyorum ama galiba hissettirme problemleri yaşıyorum En çok eleştirdiğim anneme benziyorum sevgiyi ifade etme problemi yaşıyorum ve bütün gün çalışırken onları deli gibi özleyip Akşam olduğunda onlarla hiç vakit geçirmeden yatağa koyduğumu gözlemliyorum ve onları uyuduktan sonra yine Sevgi adına hiçbir şey yapmadan bomboş bir gün geçirdiğimiz hissediyorum Umarım büyüdüklerinde beni severler Ben annemi çok geç anladım Aslında onun çok büyük bir kalbi varmış ama duygularını ifade etme problemi yaşıyormuş ve Sanırım bu sorunu hepimize enjekte etmiş biz onun biraz daha yumuşamış versiyonları olmuşuz Keşke bizi Küçükken biraz daha koklayıp öpseymişin anne Keşke arada bir kucağına alsaydın oturup sohbet etseydin Ne guzel olurmuş bugün haddinden fazla arabesk görüyorum dünyayı ne yazsam bana zarar Umarım daha kolay günler geçirebiliriz Zaman geçtikçe Ve ayrılik uzadıkça günler daha ağır geçiyor seni özlüyorum ve şunun için Allah'a hep dua ediyorum İyiki yanımdasın ve bizim evin babasısın sensiz bir hayat çok anlamsız

14 Şubat 2017 Salı

14 subat

Gülmek ve ağlamak yaşamak ölmek koşmak durmak böyle uçlardaydi duygularımız. Bir heybetli dağ oluyordun karşımda, bir dalgalı deniz Bir göl bazen bir liman ne çok şey yaşamıştık aslında neresindeydin sen bu hayatın ve ben neden yine bir 14 Şubat'ta daha yalnızım? yalnızlıktan mıdır Bilmiyorum İçim ağır Suskun ağlamaklı Hani olsa bir şişe votka içeceğim de neyseki yok. Böyle günlerde Yalnızlığımı daha böyle hissediyorum daha bir oş geliyor her şey bugünün Yalnızlık acısını maalesef çocuklardan çıkardım aslinda uzun zamandır dişimi biledigim İrem nasibini aldı desek daha iyi olur ona dersler konusunda baskı yapmak istemiyorum ama iyiden iyiye her şeyi bıraktığıninda farkındayım biraz sert bir uyarı olsa da beni ileride anlayacağını biliyorum Güzel kızım Kafan çalışıyor bende Senin yaşlarındayken zehir gibi çalışan bir kafam vardı Maalesef ben tecrübelerimi uzun yollardan geçerek yaptım sense aklını kullanarak kısa yoldan iyi yerlere gelmen için uğraşıyorum Umarım beni anlarsın umarım konuşmalarımı sana bir anlam ifade eder çünkü İnan ki hepsi senin iyiliğin için ve daha iyi yerlerde olman için iki çocuk büyütüyorum ve İkisi de birbirinden o kadar farklı ki senin üzerinde kurmaya çalıştığım bu disiplini umutun üzerinde yapmaya kalksam yarısını bile depresyona dönüşüyor Umut şimdiden 30 yaşındaki bir adam gibi bakıyor hayata umutsuz mutsuz onun hayattan böylesini beklentisiz yaşamasını da anlamıyorum hayata sarılmak bırak dokunmuyor bile suya sabuna dokunmayan insan gibi Ucundan kıyısından geçiyor Halbuki Zehir zemberek kafa ile çok güzel şeyler yapabilecekken kendinim hiçbir şey yapamayacağına inanıyor ve daha 7 yaşında bu kafayla Bu Hayat geçer mi