BİBERLİ ÇINARLI EATNES

evet ben taaa martta kalmışım... ben sınavı kazandım yahu  sonund hayallerim gerçek oldu çok şükür allaha...anladımkı emek verir birde istemeyi bilirsen güzel allahımda veriyormuş yaaa. 2 aydır smmm stajerliği yapıyorum 3 yıllık stjın sonunda yine snavlar var . Ama kormuyorum asıl zor olanı yaptım gibi geliyor. işyerim hala ümraniyede... Tuzlada olacak sandım taşınacak denmişti... çok zor şartlarda işe gelip gidiyordum ama taşınma işi yılan hikayesi gibi uzadı bende sabırla taşınmayı bekliyorum hala.. olmuyor beni kandırıyorlar staj için göz yumuyoum bu eziyete. Ben bu şekılde yogun yonmalak iş ev arası gidip gelirken bana yapılan haksızlıklar yüzünden emraha bağlamış her gün allahtan bir mucize beklerken benim küçük mıcırlar irem ve umut babasıyla öyle cok vakit geçirdilerki sanki ben 4 yıl onları büyütmedim. 6 ayda bir babişkoya sattılar beni.. Oda sağolsun cok yük aldı üstüne... öyleki onlarla tatile bile girmeyi göze aldı.15 gündür çocuklar yok babaları ile sivas ankara doland...

Çok tuhaf sanki bir rüyada gibiyim ama gerçek hayalimi yaşıyorum resmen… Ve büyü bozulacak diye korkuyorum…bol bol dua ediyorum her şey yolunda gitsin diye…. İşe başladım 3 ay oldu neredeyse finans uzmanı olarak başladım. Yeniden çalışmak üstelik normal insanların arasında çok güzel…Kimseyle alaverem yoktur. Oturup kendi işimi yapıyorum .Hesap verdiğim beni sıkan bunaltan bir amirimde yoktur. İnanılmaz yoğun ve bir o kadar da rahat kendimle olduğum bir işteyim. Mutluyum iş hayatında en çok huzuru istedim onu da yakaladım.(inşallah böyle devam eder.) Tek sorun işyeri Ümraniye de ve her sabah önce 45 dk.otobüs yolculuğu ile servise binmem ve 1 saatte servisle gidiyorum. Yani sabahları 2 saat işe gitmek için akşamları 2 saat eve dönmek için yolda zaman kaybediyorum. Buda çocuklara çok yansıyor .Onlara yeteri kadar vakit ayıramayınca biraz kendimi suçlu hissediyorum. Ama onlar hayatlarından çok memnunlar. İkisi de aynı okula gidiyor azıcık tuzlu oluyor ama canları sağ olsun… ...

Çok netti benim için hayat. Doğruda birdi yanlışta. Eğriler eğriyse düzeltme imkanı varsa düz olmalıydı. Belkide Diyarbakır da herkesin rengi çok belli olduğundan unutmuşum gri insanları... Dolambaçlı yolları ve birden fazla doğru cevabı olan soruları... Samimiyetler mi eksik insanlar mı değişti? Yoksa herkes cin olmuş da adam mı kalmamış çarpmaya kim kime dum duma öküz altında buzağı aramaca.... stats Eski arkadaşlarımla görüştüm hiç o eski tadı alamadım. Sanki herkes uzaya çıkmış ta ben dünyadan el sallıyor gibiyim. Geride hissediyorum kendimi çok eski çağlardan gelmişim gibi. Kafam mı eskidi? Bu jenerasyon mu ilerlerdi? Nedir bu karmaşık sinerji ohh tanrım...istemiyorum ben yapay şeyleri yaa sevmiyorum.. Güleceksem bir kilo havyar yemiş gibi içten olmalı gülüşüm... Karnım ağrımalı sancıdan, yanaklarım çekilmeli, kahkahalarım çınlamalı kulaklarda... ağlayacaksam böğüre böğüre salya sümük küfür biri bin para... ve öfkeleneceksem eğer haketmeli o adam o öfkeyi dobra dobra derim h...

Evet zaman geçti ta bu senenin şubat ayında yaptığımız Hollanda planları için. Beklentilerimin tam karşılığını bulamasam da Hollanda da yurt dışına çıkmanın atla deve olmadığını oradakilerin Avrupa şöyle böyle diye anlata anlata bitiremedikleri hayatını görmüş olduk.Evet güze güneşsiz pahalı bi ülkeleri var hoş anılar edindik farklı kültürlerle yemeklerle tanıştık. Çocuklar bunu ilerde hatırlar mı bilmiyorum ama ben eğlendim. Umutun ablasının okula başlaması ile  durumu kabul etmeyişi yerlere yatıp bende ablamla okula baleye gidecem diye ağlaması ve diğer inatçı hareketleri bizi pes ettirdi. Öyle ki artık onunla değil dışarı çıkmak gezmek yemeğe gitmek bize zulüm oluyordu restoranttan çıkmalar yerlere yatmalar sinir krizleri ve bizim bitmeyen gerginliğimiz sonucu soluğu psikologda aldık. Bize umut'un sosyalleşmeye ihtiyacı olduğunu söylediler. Bu sefer okul arayışı anan aşağı baban yukarı bir okula başlattık bu gün. Çalışacağım için zorluk olmasın sonra diye tüm gün başladı. Okula ...

Bir gün sana anlatacağım bu blogu belkı yakında belkide çok iler ki yaşlarında amacım sana bir yazı bırakmak değil aslında ben hayatımı hep yazdım. yaklaşık 15 yaşlarında başladı bu hastalık. Aslında hastalık mı ihtiyaç mı bilemedim. Galiba en özgür kendimi ifade etme şekliydi bu benim için yazmak istediğin gibi dilediğine kayarsın dilediğine sayarsın... Ama hani günlüktür özel olmalıdır ya aslında özel günlük diye bir şey yokmuş bunu anladım. Sen yazdıklarını sakladıkça biri muhakkak bulur ve kendi ile ilgili iki çift sözde varsa tamam madara eder cümle aleme lise günlüğüm Bakırköy sahilde üniversite günlüğüm Lapseki de denizi boyladı bu sebepten...Baktım olmuyor sakladıkça ilgi çekiyor bende artık deftere bağımlı olmamaya karar verdim.Bir dönemde elıme gecen kağıtlara yazdım ama saklamadım yırttım attım. Sonra sonra bloglar cıktı.. Heerkes bir hevesle yazdı devam edense çok az bense çok yazamasam da ara ara iki kelam ediyorum işte. geceleri kendimle konuştuklarım ahhh bir cihaz olsa ...

http://www.dailymotion.com/video/xdsvpf_hayrola-cylem-hayrola_music

BEN GELDİM YAA ÇOK ŞÜKÜR ALLAHIM istanbulda tuzladayım evimde ailemleyim.İnşallah herşey dahada güzel olacak umut ediyorum. >http://youtu.be/veXz2WY2LSY