BİBERLİ ÇINARLI EATNES

evet ölmedim hala sağım çok şükür hiç olmadığım kadar iyiym işlerim yolunda keyfim tıkırında... ve istanbuldayım yaklaşık 20 gündür. yarın sabah dönüyorum evime... bu kadar tatil sonrası zuzumerimi ve evimide çok özledim tabikide.. ama diyarbakırı özlediniz mi diye soranları cevap tabiki hayır.... istanbulun son nemli havasını çekiyorum doya doya içime belki bır sonraki gelişim bir yılı bulacak çünkü... çok kimseyle görüşemedim ama ailemle ve mesecinemla görüşebilmek bile bana yetti doğrusu... uzun zamandır ödediğimiz evimiz çok şükür teslim aldık şimdi kiracı beklıyoruz. diyarbakırdaki evi taşıma konumuz ise hala askıda mucize için dua ediyorum. kızım biberim artık genç kız oldu sayılır bence buyudu yanı fızıksel olmasada akıl ve hareketler çok büyüdü... maşşallah... tatilimin lk 15 gunluk kısmını ankarada gecırdık aslında orda bıraz sıkıldım ama sonrasında ızmır seyahati olaya nokta oldu. kısa ve oz 4 gunluk doya doya denız tatili hıç planda yokken ılaç gibi geldi herkese...cok eglen...

i ş te bu hasta sözcüğünü hayatımdan külliyen çıkarmak istiyorum. Hasta olduğumu kızımın hastalıklarını yazmaktan bayağı gına geldi. Ama nasıl bir anneysem yada nasıl bir cocuğum mu var demeliyim ayda bir hastayız efendim. Düşünüyorum sorunun kaynağını bulamıyorum. Kendimi suçluda hissediyorum. Bir cocuğa bakamamak gibi geliyor olayın sonu kabaca; üzülüyorum. pazartesıden başlayan 3 günlük yüksek ateş sonucu 3 kez acil dr. larında bulduk kendimizi. Evet üşütmüş ve boğazlar ağır enfeksiyonluymuş. Amam dondurma yemez soğuk su ıçmez nerde üşüttü 35 derecelık memlekette. Off neyse en son yuksek ateş sonucu ağız ıçı komple aft oldu yara yani... Sonuç iştahsızlık yerini yememezlığe aldı. ıkı gun su bıle ıcmedi. ve gece acılde serum bağlandı. uzayan çığlıklar sıkıntısından ağlamak ısteyen eatnes ama guclu olmak durumunda olan yıne eatnes. ilaçlar değişti evdeyız simdi ağrı kesıcı merhemler sürüp ağzına devamında yemek yedıyoruz binbir şaklabanlıkla. Antıbıyotık tedavısıne başlandı. inşallah ç...

bir ben bilirim diyorum ama bakmayın bu aralar işler zivanadan cıktı. eatnes yine bunalımın 2.devresınde motor ha yandı ha yanacak. kendimi eve kapadım kimseyi görmek istemiyorum. Hoş görüp anlaştığım muhabbetine doyamadım insanlarda bir elin parmak sayısını geçmiyorki.. her şey belirsiz olunca ben daha bunalıyorum. gecen sene bu zamanlarda tayın ısınden cıldırmıştım şimdide gezmek isteyıp plan yapamamam çıldırtıyor. kocası gıtmiş kafasına göre yazdırmış 25 hazıranda ızne cıkıcam dıye adamlarda tarıh değiştirmiyor kaldık tam ortada şey gibi... onla gitsem gezsem sonunda ıstanbula gıtsem ablamı (londradakı) ta temmuz sonu gelıcek nerden baksan bır 20 gun daha kalmam gerek. ee kocası bu kadar yalnız bırakmak ayrı sıkıntı ne yapsam bılemedım. planlayamadıkca da sıkıldım sıkıldım...dün sap sap kızımla parka gıttık benım can dostumu aradım kendısınden bır adet kopyalamasını hatta bu gidişle robinsonu bile geçebileceğimi söyledim. hani dışarda olmasam hönküre böğüre ağlıycaktım. ankarada hiç...

şimdi diyceksizinizki yaz günü bu bunalım ne diye....ama istanbulu ve aılemi çok özleyince bu türküde istemeden dudağımdan düşmez oldu...Artık anladım sanırım burada olduğum süre de benim hayatım aılemi ve istanbulu özlemekle geçicek... Şu sıralar istanbula'gıtmek için bir plan yapmaya çalışıyorum. Ama belki lojman çıkabilir taşınırız belirsizliği, belki eşimin görev yeri antalya olabilir bir kaç hafta diye olan söylentiler benim uçak bileti almamı engelliyor. Zaten alıp başını giden bilet fiyatlarıda ayrı bir sıkıcı durum. iş böyleyken allahım yoksa gidemiycek miyim istanbula öyle olursa doğumdan sonra gıtmem en az 1 yılı bulur diye düşünüp daha çok bunalıyorum. ee simdi ben dinlemeyimde kim dinlesin bu türküyü değilmi??? Burada sıcaklar bastırıyor gün be gün gelen giden arkadaşlarla vakitte geçiyor öyle böyle.. irem artk yürümeyi aştı tırmanya gectı.. önce olmadık yerlere çıkıp sonra ındırmem için ağlıyor. üstelik tam konusamadığından ağlayarak istiyor herşeyi buda beni cok sıkı...

ço k şükür döndüm hayata... ve yine diyarbakır merkezden sıcakmı sıcak bir yapışkanlı günden yazıyorum.. bilgisayar alemine uzak kaldığım bir ay kah ağlamaklı kah gülmekli çok badireli anlar yaşadım. en son ikili testi yaptırıp ankara gideceğimi yazmıştım. öylede oldu ama ikili test sonuçlarım 1:1250 çıkınca kombine risk bu kasteddiğim bazı değerler 1:100 kadar düşmüştü dr. 16. haftada üçlü testi bekleyeceğini ama neticede amniyosentez şart gibi görünüyor dedi. Tabi bende moral sıfırın altında ankaraya gittim. 20 gün kaldım orada. O süreyi beklemek sadece beklemek çok zordu benim için. Ankarada kalabalıkla birazdaha kafam dağıldı en azından... aynı ikili testi ankarada kadın doğum hastanesinde yenilettiğimde risk 1:3500 cıktı. Bu dr. ise sonucun çok iyi olduğunu belirtti. Anklarada ılk 5 gün iyiydik ama sonra önce ben faranjit oldum geçici değil soğuk algınlığı deselerde yataktan kalkamaz hale geldim ben biraz iyi gibiykende irem hastalandı. Burun akıntısı, öksürük. Gözlerde ankaradaki...

Beni rahatlatmak için arayan soran yazıma yorum bırakan tüm blogerlara ve arkadaşlarıma teşekkürler... gerçektende allaha çok şükür ki bu aralar iyiyim. Aslında ankara gezisi beni hecanlandıran... Evet kaynanamgillere 15 günlüğüne gidiyoruz. Kısmetse mayıs başı gideceğiz. Şimdi ulen eatnes kaynanaya gidiyon ne seviniyon kafana taşmı düştü diyenler vardır elbet.. Zira pek güle oynaya gitmem ben ankaraya çok iş oluyor diye... Velhasıl düşününkü burada o kadar daraldım bunaldım ki ankara ankara güzel ankara seninle güler her bahtı kara diyebiliyorum... Umarım hayallerim yarım kalmaz ve umduğum gibi heycanlı günler geciririm. Aslında en çok irem için gidiyorum. Burda yalnızlıktan bir hal oldu çocuk Azcık aile ekranı tanısın. Aslında biz buralarda yalnız olsak da ne kadar büyük bir ailemiz olduğunu bilsin istiyorum. Onu çok seven babaanne ve dedesinin amcalarının sıcaklığını görün istiyorum. Ne düşünceli gelinim değilmi dermişim... Bu gün 23 nisan ya neşe doluyor insan.. Bizde kızımla giyin...